Ακολουθεί παρακάτω ένα πολύ όμορφο άρθρο με θέμα τις προοπτικές της επιστροφής στο χωριό και τις ελπίδες που γεννιούνται από μια τέτοια απόφαση. Το άρθρο είναι του Θανάση Σακελλαριάδη και δημοσιεύθηκε στο τελευταίο φύλλο της εφημερίδας η "Ζούρτσα".
Είχα δύο καλοκαίρια να επισκεφτώ το όμορφο χωριό μας, μα φέτος που τα κατάφερα με την οικογένειά μου να το χαρώ, παρά την όποια κρίση, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις.
Η αγαπημένη μας Φιγαλία, αυτό το «ιδιαίτερο» χωριό, που μόνο δυόμισυ ώρες απέχει από την πρωτεύουσα και όταν το ζυγώσεις, νιώθεις ότι είσαι σε τόπο εξωτικό μπορεί αυτές τις μέρες της δυσκολίας να ζήσει μέρες λαμπρές για τους ανθρώπους της...
Πρώτα απ’ όλα μπορεί να αποδείξει την αυτάρκειά της σε βασικά προϊόντα υψηλής διατροφικής αξίας. Κάθε οικογένεια μπορεί είτε στον ατομικό της κήπο, είτε στα χωράφια της, είτε σε μικρό ενοικιαζόμενο τόπο να διατηρεί ό,τι είναι απαραίτητο προκειμένου να συντηρηθεί σε βασικά είδη πρώτης ανάγκης. Δηλαδή σε γάλα, κρέας, οπωροκηπευτικά, αβγά και λάδι. Για το σιτάρι, υπάρχουν τόσα ακαλλιέργητα μέρη (βλ. χωράφια Παπαδόπουλου κ.ά.) που τα καλλιεργούσαν οι παππούληδές μας αλλά τώρα είναι χέρσα. Είναι ευκαιρία να ξαναδούμε την απόδοσή τους. Θα μου πει κάποιος γιατί μας τα λέει ο δάσκαλος, τόσο πολύ μπορεί να φτωχύνουμε; Ενδεχομένως ναι, γι’ αυτό και είναι καλό να προετοιμαστούμε. Το χωριό μας έχει φιλότιμους οικογενειάρχες, συνεπείς επαγγελματίες οι οποίοι θα δώσουν το παράδειγμα και μια ηθική κυρίως βοήθεια σε ανθρώπους που θα κάνουν το βήμα να έλθουν πίσω από τα αστικά κέντρα. Θα παρατηρηθεί το φαινόμενο να μην έρχονται πλέον οι συνταξιούχοι για μόνιμη εγκατάσταση, αλλά οικογένειες από τη Φιγαλία ή μη, οι οποίες θα έχουν πραγματικά ανάγκη για επιβίωση.
Ο τόπος μας μπορεί να θρέψει πολλούς. Προσωπική βούληση χρειάζεται και εξυπνάδα. Αφού η πολιτεία, από την οποία είχαμε μάθει όλα να τα ζητάμε, δεν μπορεί πλέον να τα προσφέρει, εμείς πρέπει να πάρουμε πρωτοβουλίες. Να επιστρέψει ο κόσμος, αλλά να ξέρει πως δεν θα είναι όλα ρόδινα στην αρχή. Πρέπει να είναι ευέλικτος, γιατί θα αντιμετωπίσει διαφορετική ίσως και ιδιόρρυθμη νοοτροπία, ενδεχομένως και την καχυποψία των ντόπιων. Αυτά όλα θα ξεπεραστούν με την παιδεία.
Ανοίγω ένα άλλο κεφάλαιο τώρα. Για χρόνια ακούγαμε για τον αγρότη το ευφυολόγημα «όλα τα καλά όλα τα λεφτά». Πολιτικές κατεύθυναν εσφαλμένα την αγροτική τάξη σε εύκολους δρόμους των δήθεν πλουτισμού και απόλαυσης. Αυτά πέρασαν. Την ώρα τούτη της κατάρρευσης πρέπει να αναδειχθεί ο πολιτισμός. Και πάλι εδώ δεν αρκεί η πολιτεία με κάποια κονδύλια που δε γνωρίζουμε πώς και σε ποιους διαθέτονται. Για να στηρίξουμε τον πολιτισμό πρέπει να απαιτήσουμε και να συγκροτήσουμε παιδεία. Συγκεκριμένα στον τόπο μας με τέτοια κληρονομιά οικο-αρχαιολογική (Επικούριος, Ολυμπία, Λέπρεο, Νέδα), δεν φτάνει μόνο ο αγώνας για την ύπαρξη σχολείου. Χρειάζονται περισσότερες και ιδιαίτερες
πολιτιστικές δραστηριότητες. Τέτοιες είχε αρχίσει ο πρώην Λυκειάρχης της Φιγαλίας, ορισμένες πραγματοποίησε και ο Σύλλογος Ζουρτσάνων, χρειάζονται όμως μεγαλύτερη στήριξη και συμμετοχή. Και να βοηθήσουν σ’ αυτό χορηγοί, όπως αυτοί που έφτιαξαν το εξαιρετικό γήπεδο 5Χ5 στο σχολείο. Οι χορηγοί μπορούν να χρηματοδοτήσουν και μια βιβλιοθήκη με τεχνολογική υποστήριξη, υπάλληλο και προσωπικό συντήρησης που να μη λειτουργεί τόσο απομακρυσμένα στο σχολείο αλλά σε ένα οίκημα κοντά στην πλατεία για να αποτελεί εστία συζητήσεων και προβληματισμού για περισσότερο κόσμο.
Εδώ να μιλήσω για ένα προσωπικό μου λάθος, καθότι τόσα χρόνια που παραθερίζω στο χωριό και είχα το ένα τρίτο του χωριού μαθητές/τριες, δε φρόντισα με πνευματικούς ανθρώπους που γνωρίζω να πραγματοποιήσω κάποια εκδήλωση για τη Φιγαλία. Πιστεύω ότι ήλθε ο καιρός να το κάνουμε και μάλιστα με πολλούς φίλους και φίλες από το χωριό. Ο κόσμος πάντα διψάει για τέτοια. Κα να μην έχουμε ψευδαισθήσεις και στερεότυπα ότι τα παιδιά δεν ενδιαφέρονται, αλλά να σκεφτόμαστε ότι τα παιδιά πάντοτε αναζητούν κάτι
διαφορετικό και ανώτερο. Χρειάζονται μόνο υπομονή και συμπαράσταση από τους οικείους τους.
Λίγο ακόμη με το αγροτικό ζήτημα. Όταν έλεγα τις σκέψεις μου σε φίλους τα όμορφα κυριακάτικα πρωινά στην πλατεία του χωριού, πολλοί μου έλεγαν για το πόσο είναι πλέον ακριβά στην αγορά, οι αγροτικές πρώτες ύλες, οι σπόροι, οι ζωοτροφές και ότι δεν είναι πλέον εύκολα αυτά που ήταν κάποτε αυτονόητα. Χωρίς να είμαι ειδικός, μόνο από τις λίγες αναγνώσεις μου, θα έλεγα σε όσους αμφισβητούν τα γραφόμενά μου, ότι πολλοί μπορούν να επιστρέψουν στην ύπαιθρο και να ζήσουν από τη γεωργία και την κτηνοτροφία
φυσικά με λιγότερα χρήματα από όσα είχαν μάθει, αρκεί να αναλογιστούμε το πόσο μας απέκοψαν από τον πρωτογενή παράγοντα οικονομίας οι κατά καιρούς ηλίθιες και ολέθριες πολιτικές αποφάσεις για την εκπαίδευση. Στις οικονομικές σχολές, και απ’ όσο γνωρίζω στις γεωπονικές, είναι αμφίβολο αν διδάσκονται συγγράμματα που θα βοηθούσαν στην κατεύθυνση της ανάδειξης της γενεαλογίας του γεωργικού τρόπου παραγωγής. Συγγράμ-ματα όπως τα Αγροτικά του Καραβίδα θεωρούνται απαρχαιωμένα, παρότι σήμερα ζητάμε
να επανέλθουμε στις πηγές της κοινωνικής μας συγκρότησης. Και ερωτώ. Γιατί τόσα χρόνια δε λειτουργούσαν τράπεζες ελληνικών σπόρων; Απλώς γιατί βόλευαν ορισμένους οι εισαγωγές με τις μίζες που έπαιρναν από τις εταιρείες για τα προϊόντα. Ευτυχώς πολλοί αγρότες μας κινούνται πλέον σωστά και αρχίζουν να επανιδρύουν το θεσμό διατήρησης των παλαιών σπόρων με την υποχρέωση να μην τον κρατούν μόνο ορισμένοι αλλά να τον μοιράζονται με περισσότερους. Και οι επαγγελματίες θα έχουν καλύτερες πωλήσεις σ’ αυτόν τον τομέα, γιατί θα βοηθήσει η συνεργατικότητα των περισσοτέρων φορέων. Το μονοπώλιο καταλύεται μόνο με την αλληλεγγύη.
Η ύπαιθρος δεν θα ξαναγυρίσει πίσω στο γαϊδούρι και στο φόρτωμα της κλάρας για τις γίδες. Αυτά ανήκουν πλέον στις ρομαντικές αφηγήσεις μας. Μπορούμε να βιώσουμε την ύπαιθρο και με το i-pad. Αλλά μαζί με την υψηλή τεχνολογία μπορούν να συνυπάρχουν και οι ανώτερες μορφές τέχνης και πολιτισμού. Και από αυτές έχει ανάγκη η ύπαιθρος. Ο αγρότης αν μάθει ή αν δει, θα εκτιμήσει και θα στείλει το παιδί του εκτός από το φροντι-στήριο, και στη σχολή χορού και στη σχολή δημιουργικής απασχόλησης. Αυτά δεν είναι εξωπραγματικά. Η κρίση μπορεί να δείξει το δρόμο για μια «δημιουργική» επαρχία. Οι νέοι επαγγελματίες μπορούν να δημιουργήσουν και τέτοια κέντρα απασχόλησης και κοινωφελείς υπηρεσίες.
Ο τουρισμός επίσης είναι ένας από τους τομείς που μπορεί να αναπτύξει το χωριό μας και μάλιστα όλες τις εποχές του χρόνου. Παντός είδους δραστηριότητες, αθλητικές, οικολο-γικές/φυσιολατρικές, πολιτιστικές ακόμη και θρησκευτικές/λατρευτικές μπορούν να προσφερθούν από τους ανθρώπους μας, αρκεί να δημιουργηθεί η κατάλληλη υποδομή κυρίως με χαμηλό κόστος. Μετά τις φωτιές συνειδητοποιήσαμε ακόμη περισσότερο το φυσικό περιβάλλον που είχαμε και χάσαμε και πώς μπορούμε εκ νέου με υπομονή και διάθεση να το ξαναδημιουργήσουμε και να το προσφέρουμε και σε ξένους. ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΟΝΙΜΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ. Δείτε τα διπλανά χωριά της ορεινής Αρκαδίας και την Ανδρίτσαινα. Η Φιγαλία δεν έχει τίποτα να ζηλέψει απ’ αυτά.
Τελειώνοντας, θα ήθελα να μεταφέρω τις θερμές ευχαριστίες προς τους ανθρώπους που βοηθούν με τεράστια ποσά την αποκατάσταση του μοναστηριού, επίσης προς τους επαγγελματίες του χωριού που τόσο πρόθυμα παρέχουν εξυπηρετήσεις στον κόσμο αλλά και τους απλούς μας συγχωριανούς – τους γείτονες και φίλους που με την καλοσύνη τους μπορεί να μας κάνουν ν’ αντέξουμε και τούτη τη χρονιά μέχρι να τους ξαναδούμε σύντομα, ελπίζω.
Θανάσης Γ. Σακελλαριάδης
Ο «δάσκαλος»
για τους συγχωριανούς μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου